Welke batterijen gebruikt Starlink?

Het korte antwoord is dat SpaceX de celchemie, het celmodel, de leverancier en de capaciteit per satelliet van Starlink-batterijen nooit openbaar heeft bevestigd. Wat wel bevestigd is, is veel beperkter — en veel nuttiger. De officiële technologiepagina van Starlink wijdt precies één bijzin aan het onderwerp: Starlink-satellieten beschikken over „een dubbele zonnepaneelarray en een batterij met hoge capaciteit om de nuttige ladingen van stroom te voorzien“. De belangrijkste cijfers komen uit één primaire bron: „Starlink-batterijen: betrouwbaarheidslessen uit 10000 LEO-satellieten“, een technische briefing van Ray Barsa en Denis Trofimov van SpaceX, gepresenteerd op de NASA-workshop voor lucht- en ruimtevaartbatterijen 2025 en gehost op de website van NASA. De briefing noemt een ontwerpwaarde op pakniveau van 230 Wh/kg, een vloot van meer dan 9500 satellieten in een baan om de aarde, waarvan er 1500 al uit hun baan zijn gehaald en 1 satelliet is uitgevallen, meer dan 100 MWh batterijcapaciteit in een baan om de aarde die met meer dan 50 MWh per jaar groeit, en de screening-, kwalificatie- en bedieningsmethoden die erachter zitten. Deze gids scheidt wat deze bronnen werkelijk zeggen van gemarkeerde gevolgtrekkingen en van wat nog steeds niet openbaar is gemaakt — en sluit af met wat de satellietpraktijk leert aan iedereen die batterijen op aarde koopt.

Hier staat wat bevestigde bronnen werkelijk zeggen. De officiële technologiepagina van Starlink wijdt precies één bijzin aan haar satellietbatterijen — „dubbele zonnepaneelarray en batterij met hoge capaciteit om de nuttige ladingen van stroom te voorzien“ — en dat is het geheel van de openbare verklaring van Starlink over dit onderwerp: geen chemie, geen capaciteit, geen celinformatie. De belangrijkste cijfers komen uit één briefing: Ray Barsa, op de titelpagina van de presentatie aangeduid als hoofdbatterijingenieur, en Denis Trofimov presenteerden „Starlink-batterijen: betrouwbaarheidslessen uit 10000 LEO-satellieten“ op de NASA-workshop voor lucht- en ruimtevaartbatterijen 2025, gehouden van 20–22 januari 2026; de lezing werd gegeven op woensdag 21 januari om 8:30 uur ’s ochtends, en de presentatie staat op de website van NASA. Alle onderstaande cijfers zijn zoals ze in die briefing zijn bekendgemaakt, geen actuele satellietparameters. Het opvallendste cijfer is 230 Wh/kg — een ontwerpwaarde op pakniveau. De briefing bestempelt dit uitdrukkelijk als een ontwerpwaarde op pakniveau: het energiedichtheidsdoel voor het volledige batterijpak, geen celspecificatie en geen meetresultaat, en het is niet toegeschreven aan een bepaalde satellietgeneratie. De vlootcijfers zijn even concreet: 9500 satellieten in een baan om de aarde op de datum van de briefing, waarvan 1500 uit hun baan gehaald en — opmerkelijk — 1 dode satelliet in de operationele vloot; meer dan 100 MWh batterijcapaciteit in een baan om de aarde, groeiend met meer dan 50 MWh per jaar, bij een productietempo van 1000 satellieten per kwartaal. Satellieten hebben batterijen nodig omdat de zonnepanelen gedurende ongeveer een derde van elke omloop helemaal niets produceren. Een satelliet in een lage aardbaan vliegt op de meeste omlopen door de schaduw van de aarde — de eclips. Op de bedrijfshoogte van Starlink van ongeveer 550 km zetten referentiewaarden de maximale eclips op ongeveer 35 minuten per omloop van 95 minuten: een naslagwerk uit 2014 over lithium-ionbatterijen voor satellieten noemt tot ongeveer 35 minuten op 650 km, en de Hubble-stroompagina van NASA noemt ongeveer 36 minuten schaduw per omloop van 95 minuten voor Hubble. Tijdens de eclips zijn de panelen donker en draagt de batterij de volledige nuttige lading — communicatie-elektronica, voortstuwingsgereedheid, thermische regeling — alleen. Batterijen vervullen ook drie taken buiten de eclips: ze leveren stroom tijdens het verhogen van de baan en bij manoeuvres wanneer de vraag de panelen overstijgt, ze vangen pieken van de nuttige lading op die het momentane vermogen van de panelen overstijgen, en ze stabiliseren de stroombus tegen de scherpe laststappen van een communicatielading die schakelt tussen rust en volledige transmissie. Kort gezegd: het zonnepaneel is de primaire bron, maar de batterij maakt van de satelliet een continue machine in plaats van een machine die alleen bij daglicht werkt. De cyclusberekening is een gemarkeerde gevolgtrekking, en het loont de moeite om die zorgvuldig te maken. Een omloop van 95 minuten betekent ongeveer 16 laad-ontlaadcycli per dag. Over de missie van 5 jaar die voorkomt in de acceptatieteststroom van de briefing, zijn dat ongeveer 29000 cycli — twee ordes van grootte meer dan waarvoor een terrestrisch elektrisch voertuig of een aardse opslagbatterij is ontworpen. De briefing noemt geen cyclusaantal; het aantal volgt uit de omlooptijd en de missieduur, beide openbaar gedocumenteerde gegevens. Het antwoord van de sector op dat aantal is discipline in ontladingsdiepte. Ontwerpnormen uit de sector — niet de parameters van Starlink, die niet openbaar zijn — plaatsen LEO-missies rond 20–30 % ontladingsdiepte: één ruimtecelprogramma, gepresenteerd op de NASA-batterijworkshop van 2019, mikt op meer dan 220 Wh/kg op celniveau, en een workshopbriefing uit 2023 noemt een LEO-ontwerphuls van 20 % ontladingsdiepte voor 15000 cycli over 3 jaar, 25000 over 5 jaar en 75000 over 15 jaar, bij ongeveer 5000 eclipsen per jaar van elk 35 minuten. Ondiep cycleren is het hele spel: gebruik een vijfde van de capaciteit en de batterij veroudert nauwelijks. Het hardste bewijs uit een baan om de aarde komt van de Japanse satelliet REIMEI. REIMEI cycleerde 15–16 keer per dag — 60 minuten laden, 35 minuten ontladen — bij slechts 10–20 % ontladingsdiepte tussen 4.10 en 4.20 V per cel, en werkte nog steeds na meer dan 12 jaar en 60000 cycli. Dat is wat gedisciplineerd ondiep cycleren oplevert. De eigen bijdrage van SpaceX is operationeel in plaats van chemisch: Starlink vliegt met afstembare laadvensters — het toegestane laadbereik wordt in een baan om de aarde aangepast — waaraan de briefing minder degradatie, een lager zijwandbreukpercentage en een grotere pakhomogeniteit toeschrijft. Wat er tijdens de eclips gebeurt, is een ritme, geen gebeurtenis: 35 minuten ontlading, dan ongeveer een uur opladen, 16 keer per dag herhaald, jarenlang. Bij het ingaan van de eclips neemt de batterij de volledige belasting van het ruimtevaartuig over zonder enige bijdrage van de zon. Het gepubliceerde profiel van REIMEI — 35 minuten ontlading gevolgd door 60 minuten opladen — is representatief voor het LEO-ritme in de hoogteklasse van Starlink. De batterij moet haar eclipsenergie leveren bij een gecontroleerde ontladingsdiepte en vervolgens in het zonverlichte deel van de omloop een volledige oplading opnemen, inclusief de energie die nodig is om omzettingsverliezen goed te maken. Hier bewijzen de afstembare laadvensters hun waarde. Een pak dat altijd tot dezelfde hoogste spanning laadt, degradeert het snelst aan de bovenkant van de curve; een pak waarvan het venster is afgestemd — smaller in routinebedrijf, alleen verbreed voor noodgevallen — brengt zijn leven door in het zachtste deel van het spanningsbereik. De drie benoemde bedrijfsregimes uit de briefing bestaan, maar hun exacte laadwaarden zijn niet openbaar gemaakt, dus deze gids citeert geen cijfers die nooit zijn gepubliceerd. Betrouwbaarheid komt voort uit een screeningtrechter die begint bij de afzonderlijke cel en eindigt met de hele constellatie als sensornetwerk. Elke methode hieronder is bevestigd als bekendgemaakt in de briefing van 21 januari 2026. Binnenkomende cellen worden gescreend door meting van OCV-afname — nullastspanningsdrift in de tijd, die uitschieters in zelfontlading blootlegt — DCR, ofwel DC-interne weerstand, en ACZ, ofwel wisselstroomimpedantie, plus controles van de mechanische integriteit bij de pakassemblage. De logica is identiek aan wat aardse kopers zouden moeten eisen: meet de verdeling, wijs de uitschieters af, vertrouw nooit alleen op het etiket. De kwalificatie gaat dieper: CT-scans beoordelen mechanische bouwvariaties en volgen langetermijncyclusverschijnselen in de cel, en ultrahoge-precisie coulometrie meet elektrochemische prestatievariaties zo fijn dat langetermijncyclusgedrag uit korte tests kan worden afgeleid. Kwalificatie beantwoordt of het ontwerp deugt; acceptatie beantwoordt of het exemplaar goed is. SpaceX doet beide — op megaconstellatieschaal. De pakacceptatietest legt een volledige keten vast — celacceptatie, pak-OCV- en GITT-controles, stroomrails, eindlading, hercontrole na opslag, contactweerstand, interconnecties, sensorstatus, thermische controle — gevolgd door een HASS-achtige sterk versnelde stresstest over automatische dompeltanks, transport, controles bij halve lading en weken van stuwfasen, voordat de missie van 5 jaar begint. De vibratiekwalificatie wordt uitgevoerd met gestapelde satellieten, op de geïntegreerde lanceerstapel in plaats van op het pak alleen. Lichtboogbestendig ontwerp pakt een killer met een lange staat van dienst aan: lichtbogen in ruimtevaartuigen hebben al decennialang satellieten vernietigd, en de testbevinding van de briefing is dat lichtbogen pakken catastrofaal kunnen laten falen bij spanningen boven 32 V en drukken onder 1 Torr — omstandigheden waaraan een satellietbus routinematig voldoet. De lichtboogkwalificatie op pakniveau wordt daarom uitgevoerd na vibratie-, schok- en thermische tests, op vluchtgetrouwe hardware, met veel tests voor statistische betrouwbaarheid. Inslagen van micrometeoroïden en orbitaal puin worden voor een megaconstellatie beschreven als zeker, niet als mogelijk. Het programma gebruikt empirische hypersnelheidstests om de reactie op pakniveau te karakteriseren; in de discussie over propagatieweerstand kan nagelpenetratie in tests een MMOD-inslag voorstellen, en tests van passieve propagatieweerstand kunnen meerdere initiatorcellen gebruiken om echte inslagen te simuleren. Stralingstolerantie en telemetrie op vlootniveau sluiten de cirkel: typische verstoringen zijn latch-ups en telemetrie in verzadiging, en subtielere storingen worden gemarkeerd via spanningsdriftmarkeringen op celspanningen en temperatuurdriftmarkeringen op thermische sensoren. De constellatie zelf wordt het instrument — SpaceX meldt 10 minuten kartering op constellatieniveau om de Zuid-Atlantische Anomalie te lokaliseren, en merkt op dat de gemeten totale ioniserende dosis onder de schattingen van vóór de vlucht ligt. Wanneer de thermische runaway van een enkele cel wordt gedetecteerd, zijn de gedocumenteerde reactieopties die worden bestudeerd elegant eenvoudig: de lading verlagen? de temperatuur verlagen? — gesteld als open technische vragen, niet als conclusies. Vier praktijken zijn direct overdraagbaar op aardse energieopslag, en geen ervan vereist een reis naar de ruimte. Ten eerste: screen cellen alsof uitschieters ertoe doen — want dat doen ze. OCV-afname, DC-weerstand en impedantiescreening bestaan om die ene slechte cel op tienduizend te vangen voordat deze de zwakke cel in een pak wordt. Op aarde is de economie dezelfde: één enkele uitschietercel begrenst de bruikbare capaciteit van het hele pak, dus kopers die LiFePO4-batterijcellen inkopen, zouden leveranciers om batchscreeninggegevens moeten vragen — capaciteit, interne weerstand en zelfontladingscijfers — dezelfde drie meetfamilies die SpaceX bij acceptatie uitvoert. Ten tweede: behandel het laadvenster als een operationele beslissing. De afstembare vensters van Starlink laten zien dat levensduur in bedrijf wordt beheerd, niet alleen ontworpen. Voor zonneopslag die dagelijks cycleert, is het versmallen van het routinevenster de goedkoopste levensverlenging die er is — goedkoper dan welke chemie-upgrade dan ook. Ten derde: test de goederen, niet de brochure. HASS-achtige stressscreening en vibratiekwalificatie van gestapelde satellieten zijn de orbitale versie van de acceptatietest bij goederenontvangst. Het aardse equivalent — een gedefinieerd acceptatieprotocol met vastgelegde drempelwaarden — is wat professionele inkoop van hoop onderscheidt. Ten vierde: ontwerp voor de storing die u niet kunt voorkomen. MMOD-inslagen zijn zeker, dus het pak is ontworpen om ze te overleven; lichtboogvorming is een bekende killer, dus de kwalificatie reproduceert deze. Aardse vertaling: weerstand tegen propagatie van thermische runaway, lichtboogfoutgedrag en sensorstoringsmodi horen in het kwalificatieplan vóór de eerste zending, niet in het incidentrapport erna. De vergelijkingstabel maakt de afwegingen zichtbaar. Een satellietbatterij mikt op 25000–75000 cycli over 5–15 jaar bij ongeveer 16 cycli per dag; een aardse opslagbatterij mikt op 3000–8000 cycli over 8–15 jaar bij ongeveer 1 cyclus per dag. De routinematige ontladingsdiepte is 10–30 % in een baan om de aarde tegen 80–100 % op de grond — levensduurdiscipline tegen economiediscipline. De temperatuuromgeving schommelt in vacuüm, zonder convectie, van −40 °C tot +60 °C, tegen typisch −20 °C tot +50 °C op aarde, luchtgekoeld of geconditioneerd. Energiedichtheid is in een baan om de aarde een extreme prioriteit, waar elke gram lanceerkosten betekent; op de grond domineren de kosten per kWh. Ook de betrouwbaarheidsdoelen lopen uiteen: in een baan om de aarde is geen onderhoud mogelijk, dus het antwoord is redundantie en screening; op aarde is de batterij onderhoudbaar, dus het antwoord is garantie en monitoring. De kolommen lijken tegenpolen, maar de methoden convergeren: screen de uitschieters, disciplineer het bedrijfsvenster, kwalificeer het pak tegen de storingen die u niet kunt voorkomen. Een koper die begrijpt waarom een satellietprogramma test zoals het test, zal scherpere vragen stellen aan elke aardse leverancier — te beginnen met de screeninggegevens achter de cellen. LJY Energy is een LiFePO4-batterijleverancier en OEM/ODM-coördinator in Shenzhen; wij zijn geen fabrikant. Elke bestelling wordt per project schriftelijk bevestigd voordat de productie begint. Eerlijkheid vereist dat de hiaten worden opgesomd. Op het moment van publicatie van het artikel zijn de volgende punten door SpaceX of Starlink niet openbaar gemaakt, en deze gids vult ze niet in: het celmodel — of het nu 21700, 4680 of een ander formaat is; de kathodechemie — NMC, NCA, LFP of andere — die niet betrouwbaar kan worden afgeleid uit alleen het pakcijfer van 230 Wh/kg; de batterijcapaciteit per satelliet in Wh of Ah; de celleverancier of -leveranciers; de serie- en parallelconfiguratie en de busspanning; de werkelijke levensduur in cycli en de ontladingsdiepte- en laadvensterwaarden waarmee Starlink vliegt; de satellietgeneratie waarop de ontwerpwaarde van 230 Wh/kg van toepassing is; en de details van het thermisch beheerontwerp. Mocht een bron een van deze punten ooit bevestigen, dan wordt het artikel bijgewerkt met de bronvermelding die het verdient. Tot die tijd blijven ze op deze lijst staan.

Batterijopslag voor thuisgebruik naast een huismuur
Foto: Batterlution, Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0 (verkleind, WebP). Illustratieve afbeelding, geen product van LJY.

Starlink-batterijen in één oogopslag

Ontwerp-energiedichtheid op pakniveau230 Wh/kg
Satellieten in een baan om de aarde9500+
Batterijcapaciteit in een baan om de aarde>100 MWh
Baanhoogte550 km
Omlooptijd in minuten95
Eclips per omloop in minuten35
Laad-ontlaadcycli per dag16
Ontwerp-ontladingsdiepte in een lage aardbaan20–30 %

Voor het aardse einde van hetzelfde verhaal — hoe de grootste batterijen op netniveau worden gebouwd en wat ze kosten om te draaien — zie onze Tesla Megapack-gids.

Rekenvoorbeeld: cycli tellen

Een satelliet in een omloop van 95 minuten doorkruist de eclips ongeveer 16 keer per dag. Over een missie van 5 jaar zijn dat ongeveer 29000 laad-ontlaadcycli — twee ordes van grootte meer dan waarvoor een terrestrisch elektrisch voertuig of een aardse opslagbatterij is ontworpen. Het LEO-antwoord is discipline in ontladingsdiepte: bij 20 % ontladingsdiepte noemt een ontwerphuls uit de sector 25000 cycli over 5 jaar. Gebruik een vijfde van de capaciteit en de batterij veroudert nauwelijks.

Wat u moet controleren voordat u een satellietcijfer citeert

  • Controleer het bewijsetiket voordat u een cijfer citeert: bevestigde cijfers komen uit de briefing of de officiële technologiepagina, cyclusaantallen zijn gemarkeerde gevolgtrekkingen uit omlooptijd en missieduur, en chemie, celmodel, leverancier en capaciteit zijn helemaal niet openbaar gemaakt
  • Citeer de ontwerpwaarde op pakniveau van 230 Wh/kg nooit als celspecificatie — het is een ontwerpdoel op pakniveau, geen gemeten celresultaat, en het is niet toegeschreven aan een bepaalde satellietgeneratie
  • Lees de levensduur in cycli altijd met de bijbehorende ontladingsdiepte: de LEO-discipline is 20–30 % ontladingsdiepte, en de ontwerphuls uit de sector noemt 25000 cycli over 5 jaar bij 20 % ontladingsdiepte — een aantal zonder ontladingsdiepte beschrijft niets
  • Vraag leveranciers om screeninggegevens, niet alleen om een datasheet: afname van de nullastspanning, DC-weerstand en impedantiescreening vangen de uitschietercel voordat deze het hele pak begrenst — dezelfde drie metingen die SpaceX bij acceptatie uitvoert
  • Behandel het laadvenster als een operationele beslissing, niet alleen als een ontwerpparameter: Starlink stemt zijn laadvensters in een baan om de aarde af om degradatie te vertragen, en een aards pak dat dagelijks cycleert wint dezelfde levensverlenging met een smaller routinevenster

De les, in één zin

Geen enkel cijfer beantwoordt welke batterijen Starlink gebruikt — de chemie, het celmodel, de leverancier en de capaciteit zijn niet openbaar gemaakt, en het eerlijke antwoord begint daar. Wat de openbare bronnen wel laten zien, is een discipline: screen elke cel, cycleer ondiep, stem het laadvenster in bedrijf af en kwalificeer het pak tegen de storingen die u niet kunt voorkomen. Die vier praktijken zijn direct overdraagbaar op elke batterij die op aarde wordt gekocht — en dat is precies wat u van een leverancier moet eisen vóór de eerste zending. Deel uw toepassing, spanning, capaciteit, bedrijfstemperaturen en verwachte cyclusaantal en LJY Energy doorloopt samen met u de vereisten en beveelt de configuratie met de laagste levensduurkosten aan. Wij coördineren OEM/ODM-batterijlevering vanuit Shenzhen; wij zijn geen fabrikant. Specificaties worden per project schriftelijk bevestigd.

Automatische UPS-eenheid voor thuis met batterij
Foto: Dilshan Jayakody, Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0 (verkleind, WebP). Illustratieve afbeelding, geen product van LJY.

Praat met ons team over veeleisende toepassingen · WhatsApp +86 159 8945 0735